KĘTRZYN: Ostatni bramkarz z podwórka – zmarł „Krzyś”

Nie miał medali. Nie miał kontraktu. Nie miał nawet stałego adresu.

A jednak dla wielu chłopaków wychowanych w Kętrzynie między 2005 a 2020 rokiem był kimś więcej niż tylko stałym bywalcem boiska. Był legendą. Zmarł człowiek, którego wszyscy znali jako „Krzyśka”. Nie z gazet, nie z oficjalnych uroczystości, lecz z asfaltu, z bramki ustawionej między plecakami i z kętrzyńskich orlików.

Grał najczęściej na boisku dawnego Gimnazjum nr 2, dziś Szkoły Podstawowej nr 1. Pojawiał się też na szkolnym boisku przy ul. Kopernika, ale też na SP4 czy na boisku przy ul. Bydgoskiej. Wystarczyło, że brakowało bramkarza – a on już stał między słupkami. Nie bał się mocnych strzałów, rzucał się pod nogi, bronił „na maksa”, jak wspominają dziś ci, którzy z nim grali.

Był starszy. Czasem znacznie starszy od chłopaków z osiedla. A mimo to nigdy nie było między nimi dystansu. Potrafił przynieść lizaki, czekoladę, czasem drobiazg po meczu. Wygrana drużyna zabierała wszystko – jak w prawdziwej lidze. Nie miał rodziny. Nie miał stabilności. Ale miał coś, czego nie da się wpisać w żaden dokument – miał miejsce na boisku.

W czasach, gdy łatwo wpaść w nałóg i jeszcze łatwiej w samotność, on wybierał sport. Zamiast pić – grał. Zamiast znikać – przychodził na kolejne mecze. Był też tenisistą stołowym. Zawsze w ruchu. Zawsze wśród ludzi. Dla wielu młodych chłopaków był stałym elementem krajobrazu dorastania. Tak oczywistym, że nikt nie myślał, że kiedyś go zabraknie.

W komentarzach pojawiają się dziś słowa: „najlepszy golkiper”, „człowiek dusza”, „legenda jak Maradona”. To może brzmi przesadnie, ale tylko dla tych, którzy nie grali na podwórku. Bo podwórko ma swoich bohaterów. Cichych, nieoficjalnych, prawdziwych.

Nie każdy bohater nosi koszulkę z numerem. Nie każdy ma puchar. Niektórzy mają tylko bramkę zrobioną z plecaków i pamięć pokolenia. I to wystarczy, żeby zostać legendą kętrzyńskiego boiska.